Gracz - Aleksander Potiomkin

16.45 32.90

EBOOK: kliknij tutaj!

Obnażone absurdy rosyjskiej rzeczywistości

„Gracz" to kolejna po „Biurku” książka Aleksandra Potiomkina. Ostra satyra na jelcynowską Rosję lat dziewięćdziesiątych, a zarazem powrót do popularnego, a ostatnio niesłusznie zapomnianego gatunku – powieści łotrzykowskiej.

Akcja rozgrywa się w pociągu relacji Rostow-Moskwa. Maszyna pokonuje kolejne kilometry, a Jurij Ałtynow wymyśla nowe intrygi. Manipulacja, konfabulacja i dezinformacja to sens jego życia. Oszustwa doprowadzają go do podobnej ekscytacji jak innych miłosne uniesienia. Nie cofnie się przed niczym - kradnie, kłamie, krętaczy bez cienia wyrzutów sumienia czy odrobiny refleksji. Każda kolejna blaga prowadzi do następnej, jeszcze szerzej zakrojonej i angażującej coraz więcej osób. W końcu wpada w spiralę bez wyjścia, kłamstwa wymykają się spod kontroli, a Jurij zadziera nawet z mafią. Kim jest? Zwykłym szulerem z fantazją? Niespełnionym reżyserem teatralnym? Krętaczem, który jak powietrza potrzebuje coraz to nowych podniet?

W pociągu do Moskwy jak w soczewce skupia się całe rosyjskie społeczeństwo z jego zakłamaniem, zachłannością, pędem do władzy i pieniędzy.  

Czytanie „Gracza” to czysta radość z obcowania z wyobraźnią i mistrzowskim piórem, które umie podać fantastycznie błahą opowieść w pysznej literacko postaci. Któż bowiem nie lubi obserwować czarujących łotrów, kiedy sam nie staje się ich ofiarą?

Jerzy Doroszkiewicz, Poranny.pl



ALEKSANDER POTIOMKIN

fot. Sergiej Bołdin

Urodził się w 1949 roku w Suchumi, w obozie pracy niemieckich jeńców wojennych, jako dziecko Niemki i radzieckiego oficera.

W 1953 roku jego matce pozwolono na powrót do Niemiec, nie zezwolono jej jednak na zabranie syna; czteroletni Aleksander trafił do domu dziecka, a następnie do rodziny zastępczej. Do 17. roku życia wychowywał się w Abchazji, potem w Leningradzie studiował filozofię i dziennikarstwo. Po studiach przez siedem lat pisywał w „Komsomolskiej prawdzie”, najczęściej o przemyśle i wielkich inwestycjach budowlanych w ZSRR. Pod koniec lat 70-tych matce udało się za pośrednictwem Międzynarodowego Czerwonego Krzyża odnaleźć syna i ściągnąć go do Hamburga. W Niemczech pracował początkowo, po krótkim przeszkoleniu, jako makler giełdowy, a wkrótce otworzył własną firmę, importującą na zachodnie rynki tytoń z południowych republik radzieckich – w arkana uprawy tytoniu wprowadziła go w dzieciństwie przybrana abchaska babcia. W 1987 r. wraz z Raisą Gorbaczewą opracowywał rosyjską wersję pisma „Burda”, a rok później doradzał przy eksperymentalnym projekcie wprowadzania reklamy typu zachodniego w radzieckich mediach (w gazecie „Izwiestia”). W tym samym czasie założył własną fabrykę papierosów na Ukrainie i sieć sklepów wolnocłowych na przejściach granicznych w europejskiej części ZSRR. Przyjaciel z dzieciństwa w Suchumi, a w latach 90-tych szef rosyjskiego MSW, gen. Anatolij Kulikow, zatrudnił go jako doradcę w Federalnej Służbie Podatkowej. Kontrolował podatki największych rosyjskich oligarchów – Chodorkowskiego, Deripaski, Potanina, Prochorowa, a także koncernu Gazprom. Po półtora roku poprosił o zwolnienie z pracy i otrzymawszy je, jak pisze, odetchnął z wielką ulgą. Jednocześnie rozwijał karierę naukową, osiągając stopień doktora ekonomii na moskiewskim MGU; do dziś jest doradcą naukowym Instytutu Ekonomii Rosyjskiej Akademii Nauk. Od 2002 r. z własnych funduszy finansuje przyznawaną corocznie nagrodę Eureka! dla debiutów literackich. Żonaty, ma szóstkę dzieci.

Poza literaturą ekonomiczną, ściśle związaną z obecną socjalno-ekonomiczną kondycją Rosji („Ekonomia elitarna”, „Ekonomia wirtualna”, „Ekonomia biurokratyczna”), napisał szereg opowiadań, a także siedem powieści „czysto literackich”, z których najsłynniejsze to: „Kabała”, „Biurko” (Stoł), „Ja”, „Bies” oraz „Gracz” (Igrok).


Udostępnij

Zakupy razem:

0.00 PLN

Sposób i koszt dostawy wybierzesz w następnym kroku

Twój koszyk jest pusty.

Dokonaj swoich pierwszych zakupów